30 Handen Nepal 2017 Dag 21

Vandaag was het onze laatste dag in Thamel. Om acht uur kregen we ons ontbijt geserveerd op ons eigen, vertrouwde plekje. Na drie weken spiegelei en toast zijn we nu toe aan een lekkere bruine boterham met kaas. Voor het laatst zaten we met zijn vijftienen aan tafel, dit keer met gemengde gevoelens. Aan de ene kant zijn we natuurlijk allemaal blij om weer terug naar huis te gaan en ons te voegen bij onze dierbaren, aan de andere kant voelen we ons ook hier steeds meer thuis. Niet alleen de mensen in Thali of het personeel in Brezel, maar ook het personeel in het guesthouse zijn voor ons allemaal vertrouwde gezichten geworden.

Tijdens het ontbijt lazen we ook het tekstje van de laatste twee steentjes. Dit keer geen foto maar gewoon tekst, omdat de steentjes ergens in Pokhara rondzwerven. Zo schreef Judith: ”Met 15 man sterk, verzet je veel werk, met bouwstenen op elkaar kom je dichter tot elkaar, met bouwstenen die staan voor een beter bestaan”. Silvester schreef: ”Veel succes met samen bouwen, ik bouw thuis met jullie mee”.

We zullen de lieve ogen, de vriendelijke gezichten en de lachende monden niet snel vergeten. In al deze (verkeers)drukte en chaos blijven de mensen beleefd en respectvol naar elkaar. In ons land zouden ze onder deze omstandigheden allang hebben staan schreeuwen tegen elkaar en allerlei schuttingtaal ten gehore hebben gebracht. Zo buiten proportie als wij kunnen reageren, zo rustig gaan ze hier met elkaar om. Zelfs de modderige straatjes, de hobbelige wegen en de gaten in het wegdek hadden hun charme. Ondanks de overlast die ze ons bezorgd hebben zullen we ook onze ritjes in de bus met Chitra missen. Al lagen we de helft van de tijd voor pampus in de bus en konden we vaak geen boe of ba meer zeggen, het heeft toch allemaal wat.
Ook de geluiden, de geuren, onze ontmoetingen met Munu, Khali en de familie van Indira en de met zorg bereidde heerlijke maaltijden van Kusang zullen we missen. But last, but not least willen we Indira zelf bedanken voor alle goede zorgen die ze voor ons had en in de toekomst zeker nog zal hebben. Zij helpt ons onze dromen waar te maken. Op de achtergrond begeleidde ze ons samen met Sameer en Albert tijdens deze zegenrijke weken.

Na het ontbijt trokken we naar onze kamers en begonnen we daar grote opruiming te houden. We pakten onze koffers en rugzakken in en gingen daarna nog even naar de winkeltjes om onze laatste roepies uit te geven aan souvenirtjes. Ook gingen we nog even langs bij de zus van Nasreen om verslag te brengen van de korte voorlichting die we gisteren aan de meisjes in Thali gaven, maar ook om haar gedag te zeggen.

Nepal-2017-Dag-21-8 Nepal-2017-Dag-21-7
Nepal-2017-Dag-21-9 Nepal-2017-Dag-21-2

Om 13:00 uur gingen we lunchen en tijdens het wachten werden de koffers gewogen. Bij deze of gene zat er teveel gewicht in het koffer. Na veel hangen en wurgen vonden we toch de beste oplossing en haalde Michele zijn rugzak uit het koffer zodat we zijn tweede koffer vol maakten met de overtollige kilo’s. We willen zo min mogelijk vertraging oplopen omdat de overstaptijd in Abu Dhabi maar 1 uur en 15 minuten is en we het risico lopen dat we de overstap missen. De kans is er ook, dat als we onze vlucht halen, onze koffers niet op tijd overgebracht kunnen worden. We hebben ons zo goed mogelijk voorbereid en we hopen dat de overstap gewoon lukt. Indien niet, hebben we er ook vertrouwen in dat we een weg zullen vinden.

De lunch die we bestelden werd pas twee uur later geserveerd. In de tussentijd keuvelden we wat en maakten we wat grapjes over de lange wachttijd. We overwogen zelfs of we de beursjes die we gekocht hadden en gevuld hadden met inhoud wel zouden geven, zolang duurde het!

Nepal-2017-Dag-21-11 Nepal-2017-Dag-21-10
Nepal-2017-Dag-21-12

Na het eten kropen we met zijn allen onder de veranda en wachtten we rustig verder af tot het tijd was om te vertrekken. Albert en Indira brachten ons nog een bezoekje en dat was even een gezellige onderbreking.

Nepal-2017-Dag-21-6 Nepal-2017-Dag-21-3
Nepal-2017-Dag-21-1 Nepal-2017-Dag-21-4
Nepal-2017-Dag-21-5  Nepal-2017-Dag-21-7

Om 18.00 uur kwam Chitra en werden we naar het vliegveld gebracht. Uitgezwaaid door het team van Himalayan Care Hands en Himalayan Dream Team gingen we inchecken en kwam er voor nú echt een einde aan ons Nepalavontuur. Moe en voldaan namen we tevreden afscheid van elkaar in de wetenschap dat we elkaar weer zullen zien. Hier of in Nederland. De tijd zal het leren!

Aangekomen bij het vliegveld begon het ons toch allemaal te dagen: we gaan echt naar huis. Niet iedereen hield het droog bij deze gedachte. Op de stoep van het vliegveld namen we afscheid van Indira, Sameer, Chitra en Albert. We kregen een sjaaltje als bedankje en eindigden met een grote groepsknuffel.

Nepal-2017-Dag-21-11 Nepal-2017-Dag-21-10
Nepal-2017-Dag-21-9 Nepal-2017-Dag-21-13
Nepal-2017-Dag-21-12 Nepal-2017-Dag-21-15
Nepal-2017-Dag-21-14 Nepal-2017-Dag-21-16

Het inchecken verliep voorspoedig en onze koffers kregen allemaal een ‘priority tag’, zodat de kans vergroot werd dat onze koffers de overstap ook zouden halen. Aangezien Ineke al de hele reis erge last van haar been heeft en niet lang kan lopen hebben we besloten dat we haar op het vliegveld in een rolstoel zullen vervoeren. Eerst zouden we dat alleen doen tussen de twee vluchten door omdat we daar volgens schema zullen moeten rennen om het volgende vliegtuig te halen. Terwijl we hadden ingecheckt en op een stoel zaten te wachten, kwam er een mannetje van het vliegveld met een rolstoel aangereden en stopte naast ons voor een mevrouw die naar de USA vloog. We trokken onze stoute schoenen aan en trokken het mannetje aan zijn lichtgevende vestje en vroegen of hij voor Ineke ook een rolstoel had. Meteen rende hij weg om even later met een rolstoel terug te komen. Zonder pardon werd Ineke in de rolstoel geplant en voordat we het goed en wel door hadden rende hij met Ineke in de rolstoel en met Vivian, die als begeleidster meeliep, over het vliegveld langs alle wachtende mensen die in de rij stonden. Hij liet hen papieren invullen die niemand anders van de groep hoefde in te vullen en zette hen in een wachtkamer en plofte zelfvoldaan naast Vivian op het kleine, halfversleten, lage bankje neer. En daar kregen ze al snel in de gaten dat hij hen niet meer alleen zou laten totdat ze in het vliegtuig zaten. Dat betekende dat ze de komende twee uur met hem opgescheept zaten. Het hele gegeven werkte zo op hun lachspieren dat ze uiteindelijk van de zenuwen in de slappe lach schoten. Hoe ze ook hun best deden het hek was al snel van de dam, zeker nadat hij het pakje Sultana’s dat ze hem gaven openscheurde en de twee koekjes als een ‘dubbeldekker’ op at, maar niet voordat hij eerst had gekeken of iemand hem zag. Ondanks dat ze alles probeerden om zich goed te houden, liepen de tranen hen over de wangen van het lachen en zo troffen de anderen hen daarna aan. We konden er niet te lang bij stil staan, want hij nam ons al snel weer allemaal mee naar het volgende station, druk pratend joeg hij daar mensen van de bank af en zette ons daar met zijn allen op veel te weinig stoelen. Ging even weg en kwam precies op tijd weer terug om Ineke weer onder zijn hoede te nemen en het vliegveld op te rollen en haar tot het vliegtuig te brengen. Daar stapte zij met behulp van een stok, die ze hier in Nepal kocht uit en zo liepen zij en Vivian als eerste het vliegtuig in dankzij de trouwe dienst van deze man. We hebben nooit geweten hoeveel zogenaamde ‘deuren’ voor je opengaan als je in een rolstoel zit.

Nepal-2017-Dag-21-14

De vlucht naar Abu Dhabi was heel erg klam en we probeerden de tijd sneller te laten verlopen door een oogje dicht te doen. Maar bij niet iedereen lukte dit. Luidruchtige en storende medepassagiers zorgden voor overlast. Madelon voelde zich niet zo lekker en moest overgeven. Dit deed ze zo kalm dat niemand anders dan de mensen naast haar hier iets van hebben meegekregen. Maar ze had dan ook wel een zakje zonder gaatjes! Nu voelt ze zich wel gelukkig beter.

De overstap was goed gelukt, want we waren een uur eerder aangekomen dan ingeschat. Mattie meende de verklaring hiervoor te weten: ”We hebben wind mee gehad!”. Toen we het vliegtuig uitstapten werden we bevangen door de klamme, warme lucht die wij zo typerend vinden voor de verenigde Arabische Emiraten. We reden met het busje naar de gate en daar stond een medewerker van Etihad Ineke al op te wachten met een rolstoel, die we al in het vliegtuig hadden aangevraagd. Vivian en Ineke gingen apart van de rest van de groep richting de gate. We voerden het tempo op en liepen in colonne richting onze gate. In recordtijd kwamen we aan, allen super blij dat we onze overstap gehaald hadden. Ineke en Vivian kwamen niet veel later ook aan, onder begeleiding van de Etihad werknemer. We zien ernaar uit om weer op Nederlandse bodem te staan.

BewarenBewaren

BewarenBewarenBewarenBewaren

BewarenBewarenBewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

1 gedachte over “30 Handen Nepal 2017 Dag 21

  1. Gelukkig zijn jullie allemaal gezond begonnen aan de terugreis! (Complimenten aan Hugo voor de manier waarop die zijn koffer heeft ingepakt, toppie!) Goede reis!!

Reacties zijn gesloten.