30 Handen Nepal 2017 Dag 19

Vandaag was onze laatste werkdag in Thali. Van tevoren zochten we alle spullen bij elkaar die we nog konden uitdelen. Denk aan alle VBI T-shirts, regenjassen enzovoort. De VBI- bodywarmers hebben we in een eerder stadium aan Kusang gegeven omdat hij een sherpa is en als een gids meegaat bij trektochten in de hoge bergen.  Ze waren veel te groot, maar dat was volgens hem geen enkel probleem, die liet hij wel kleiner maken. Hij was er echt blij mee. Ook ons hele onaangebroken, noodpakket cup-a-soup pakjes, bouillonblokjes en opkikkertjes werden verzameld en namen we mee voor de kinderen.

Bij aankomst in Thali zagen we dat de werkmannen nog flink hadden doorgewerkt. Het hekwerk rondom het dak was zo goed als af. De muren waren klaar om een lik verf te ontvangen en ook bij de keermuur liep het voorspoedig. We begonnen met het uitdelen van de T-shirts en dat was een feestje.

Nepal-2017-Dag-19-2 Nepal-2017-Dag-19-1

We hadden genoeg VBI T-shirts om alle werkvrouwen er een te geven en dat was echt lachen, gieren, brullen. Waar wij gisteren tot ‘Nepali women’ werden omgetoverd, werden nu deze vrouwen toegevoegd aan ons VBI-team en dat was zo leuk om te zien. Deze vrouwen waren net zo blij met onze T-shirts als wij met onze Nepali dresses. We mochten zelfs mee de ‘verkleedkamer’ in en daar werd het een gekakel van jewelste. Onder luid gelach mochten we hun mouwen oprollen en toen gingen we natuurlijk samen op de foto. De werkmannen hadden dit keer het nakijken, maar genoten volgens ons toch stiekem van het hele spektakel. We beloofden hun dat zij morgen onze regenjassen krijgen en dat konden ze waarderen. We zagen dat de vrouwen alles probeerden te doen om hun hagelwitte T-shirts schoon te houden, maar of dat gaat lukken vragen we ons af.

Even later kwamen ze vragen of ze ook onze supersonische handschoenen mochten hebben en ook die hebben we gegeven. Deze vrouwen werken niet alleen keihard, maar dragen ook normalerwijs zonder handschoenen keien die wij onmogelijk opgetild zouden krijgen. Je vraagt je af waar deze vrouwen de kracht en de levenslust vandaan halen, want lol hebben ze onder het genot van een sigaretje.

Nepal-2017-Dag-19-13 Nepal-2017-Dag-19-15
Nepal-2017-Dag-19-12 Nepal-2017-Dag-19-11
Nepal-2017-Dag-19-10 Nepal-2017-Dag-19-9
Nepal-2017-Dag-19-14 Nepal-2017-Dag-19-32

De werkvrouwen waren in ons welbekende rijtje (met het aannemen en doorgeven systeem), de muur van cement aan het voorzien. Een van de vrouwen vertelde dat ze al bekend waren met deze werkwijze, maar dat de mannen het niet efficiënt vonden. Zij besloten dat deze vrouwen jarenlang op eigen kracht stenen moesten slepen en manden zand op hun rug moeten dragen. Nu wij hier weer zijn, zien de mannen dat het wel efficiënt is en dat je hierdoor het zware werk verdeeld en de krachten samen draagt. Zo hebben de mannen weer ingestemd dat de werkvrouwen op de aannemen-doorgeven manier mogen werken. Ze vinden dit veel aangenamer en zijn blij dat hier weer ruimte voor is.

Nepal-2017-Dag-19-18 Nepal-2017-Dag-19-17

Diktsjan hebben we vandaag ook een T-shirt gegeven. Hij sprong bijna een gat in de lucht en heeft de hele dag aan iedereen laten zien hoe mooi hij was! Hij is een spastisch jongetje en het is erg mooi om te zien dat hij opgenomen wordt door iedereen. Helaas heeft hij zijn plafond bereikt en gaat hij daarom niet meer vaak naar school. Hierdoor zien we hem minder dan vorig jaar. Hij deed altijd mee en speelde veel met de kinderen. Doordat hij nu niet meer elke dag met hen optrekt, zien we hem minder en dat is eigenlijk wel jammer. We waren dan ook erg blij om hem zo enthousiast te zien! Vorig jaar heeft Silvester heel veel met Diktsjan opgetrokken. Vivian was een filmpje van Dikstjan aan het maken, toen er opeens twee grote mensen handen haar van achteren vastpakten. Ze schrok in eerste instantie en draaide zich meteen om… en wie zag ze daar staan? Albert in levenden lijve! Hij is onze Nederlandse contactpersoon van Himalayan Care Hands en hij was als verrassing over komen vliegen om de laatste twee dagen met ons door te brengen. In het dorp noemen ze hem “Ali Baba” en het was leuk om te zien dat alle kinderen in rep en roer waren en van overal hoorden we ‘’Namasté Ali Baba’’ klinken.

Nepal-2017-Dag-19-4 Nepal-2017-Dag-19-5
Nepal-2017-Dag-19-26 Nepal-2017-Dag-19-27

De oudere jongens kregen ook een T-shirt en dat vonden ze toch eerst wel een beetje raar. Het shirt was toch veel te groot en dat zou dan toch echt niet mooi zijn. Toen ze uiteindelijk een beetje voorzichtig hun huis uitkwamen in hun T-shirts, hielpen we hen door de mouwen op te rollen en een knoop te leggen. Hierna voelden ze zich de koning te rijk en paradeerden ze door het dorp om iedereen te laten zien dat ook zij bij het “VBI-team” hoorden.

Nepal-2017-Dag-19-19
Nepal-2017-Dag-19-3
Nepal-2017-Dag-19-6 Nepal-2017-Dag-19-8
Nepal-2017-Dag-19-7

In de tussentijd was Sameer op school aangekomen met verfspullen. Vandaag stond het verven van het lokaal op het programma, hierover ontfermden Mattie, Michele, Ineke, Hilde en Shauny zich. De muren zouden witgeverfd worden zodat het lokaal lichter zou lijken. De verf werd gemaakt van wit cementpoeder wat in water werd opgelost. Er ging op een gegeven moment zoveel water bij, dat het leek alsof we alleen maar vocht op de muur smeerden en het leek ook totaal geen effect te hebben. Na een aantal keren over dezelfde plekken gegaan te zijn, begonnen we het beter te zien en toen zagen we het lokaal ook wel wat lichter worden. Het is niet gelukt om alle benodigde lagen erop te smeren, maar we verwachten dat het niet al te lang zal duren tot de muren stralend wit zijn en het lokaal echt in gebruik genomen kan worden.

Toen we aankwamen in Thali, zagen we iets nieuws! De kinderen van de privaat school zaten allemaal op het dorpsplein te wachten op de schoolbus… de haren gekamd en gevlochten, de uniformen perfect verzorgd en de schoenen gepoetst. Klein en groot, het maakte niet uit: iedereen was gewassen en gestreken en we hoorden van de kinderen dat ze dit ook echt moesten zijn. Wanneer ze dit niet zouden zijn, zouden ze namelijk gestraft worden. De straf kon uitgedeeld worden door de “classcaptain” of door de leerkracht zelf. De classcaptain is de leerling die het beste presteert, hij/zij krijgt de taak om anderen te controleren. Met harde hand straffen is daarbij heel normaal. Voor ons niet voor te stellen, maar in hun beleving is dat de beste wijze. Immers… hierna zouden ze dit nooit meer doen!

Het valt ons op dat veel Nepalezen een uitgestreken hoofd trekken op het moment dat ze op de foto gaan. Tot nu toe zijn we er nog steeds niet achter waarom ze dit doen en we vinden het toch wel jammer. Op de foto’s zie je hierdoor niet altijd de blijdschap die wij beschrijven.

Terwijl iedereen druk in de weer was, zagen we opeens deuren voorbijlopen. Deze waren bedoeld voor de school bij de keermuur en waren ergens anders afgeleverd. Door het hele dorp werden ze gedragen om ze op de goede plaats te brengen.

Nepal-2017-Dag-19-25 Nepal-2017-Dag-19-24

Terwijl een groepje aan het verven was, besloot de rest van ons de kinderen van de school naar buiten te halen. We zongen onze liedjes, speelden een spelletje waarbij we allerlei dieren uitbeelden en leerden hen het 30-handen-helpen-Nepallied. De kinderen vonden het ontzettend leuk om al deze aandacht van ons te krijgen en ook wij genoten van al het enthousiasme en de wijze waarop de kinderen met ons meededen. We werden hierbij in de gaten gehouden door twee toeschouwers die toch niet zo blij keken. Opeens hoorden we wat mensen roepen: we moesten aan de kant en zo ver mogelijk van de school weg. We zagen een grote vrachtwagen aankomen vol grote stenen die voor de school gelost zou worden. Wij vonden het inderdaad gevaarlijk als er stenen zouden rondvliegen en daarom kozen we ervoor om in ganzenpas met de kinderen naar de andere kant van het dorp te lopen.

Nepal-2017-Dag-19-20 Nepal-2017-Dag-19-22
Nepal-2017-Dag-19-21 Nepal-2017-Dag-19-16
Nepal-2017-Dag-19-23
Nepal-2017-Dag-19-33
Nepal-2017-Dag-19-28 Nepal-2017-Dag-19-29
Nepal-2017-Dag-19-30 Nepal-2017-Dag-19-31

Tijdens het zingen viel zagen we dat een van de kinderen iets in zijn nek had. Het bleek een gigantische steenpuist te zijn. Nog nooit hadden onze verpleegkundigen z’n grote gezien en de puist stond op elk moment op knappen. Fleur en Vivian zochten samen met Sima naar ‘titebati’, het plantje wat hierbij zou kunnen helpen. Ze hebben de leerkracht laten zien hoe zij de steenpuist konden verzorgen zodat het binnenkort waarschijnlijk open zal gaan en zal verdwijnen. Indira vertelde dat bijna elk kind dit een keer in zijn leven heeft en dat het vooral voorkwam op vervelende plekken.

Nepal-2017-Dag-19-36

Na de lunch kwam de schoolbus weer terug. Binnen mum van tijd stonden de kinderen van de privaat school weer in oude kleding klaar om ons te begroeten. We besloten om de dag met hen af te sluiten door met de kinderen naar het veldje te gaan voor een potje voetbal. Onderweg naar het voetbalveld kwamen we leuke dingen tegen. Allereerst zat er, naar het leek, een stokoud echtpaar met zijn tweetjes voor hun huis van het weer te genieten. Ten tweede zagen we zoals gewoonlijk op allerlei manieren was ophangen. Waarschijnlijk is woensdag de wasdag want het hing in bomen, over balustrades en aan rekken. Wederom speelden we een potje “Nederlanders tegen Nepalezen”. Vol spanning zongen de Nederlandse toeschouwers: “Hup Holland hup! Laat de leeuw niet in zijn hemdje staan!”. Deze aanmoediging heeft geholpen, want vandaag wonnen we eindelijk met een prachtige kopgoal van Eefke. Normaal gesproken gaan wij alleen naar het veldje met de kinderen van de privaat school. Vandaag was dit anders en zagen we opeens de kinderen van de Thali school met ons meelopen. Zij wilden niet mee voetballen, maar hadden veel lol aan de rand van het veld.

Nepal-2017-Dag-19-34 Nepal-2017-Dag-19-35

Nepal-2017-Dag-19-41
Nepal-2017-Dag-19-45
Nepal-2017-Dag-19-44 Nepal-2017-Dag-19-42
Nepal-2017-Dag-19-46 Nepal-2017-Dag-19-43
Nepal-2017-Dag-19-38 Nepal-2017-Dag-19-39
Nepal-2017-Dag-19-37

Sunil, een van de jongens die ons altijd heeft geholpen, vertelde dat hij verschil merkte in het dorp. Vorig jaar werd hij gediscrimineerd omdat hij donkerder was dan de andere jongens. Hij viel buiten de groep en had het niet gemakkelijk. Hij vertelde dat dit verminderd was en ook wij merken dat hij beter in de groep ligt dan vorig jaar.

Nepal-2017-Dag-19-40

Na de mooie wedstrijd, was het tijd om afscheid te nemen van een aantal van de kinderen. Zij moeten morgen naar school en kunnen hierdoor niet bij het afscheid zijn. We hebben ons afscheid meer richting de middag verplaatst zodat er een kans in zit dat ook de kinderen van de privaat scholen afscheid van ons kunnen nemen, maar voor het geval dit toch niet gaat lukken, namen we vandaag uitgebreid afscheid! Met gemengde gevoelens zien we uit naar de afscheid van morgen.

 Eenmaal terug in het hotel was het tijd voor onze massage. Nog voor het eten waren alle spieren weer los en voelden we ons als herboren. We vonden het ongelooflijk hoe de masseurs precies de plekjes wisten te vinden die pijn deden en hoe ze ons stevig, maar prettig, onder handen namen zodat we ons toch konden ontspannen. Hongerig gingen we daarna richting Brezel, waar Albert en Indira zich bij ons voegden. Daar mochten onze mannen, uit handen van Indira, hun Nepalese outfit in ontvangst nemen. Even later stonden daar echte ‘Nepali boys’ voor ons. Hoe zij eruit gaan zien, houden we nog even als verrassing. Dat zien jullie morgen!

Nepal-2017-Dag-19-47

1 gedachte over “30 Handen Nepal 2017 Dag 19

Reacties zijn gesloten.